پلی بر موج آزاد

نمیدونم!

چرا ما هیشه دوست داریم غر بزنیم، گله کنیم و ایراد بگیریم حتی اگه موضوع هم تا حدی کامل و بی نقص باشه.

چرا ما قسمت های مثبت قضیه را نمی بینیم. حتی اگه تاحدی ناشناخته باشه.

چرا یاد گرفتیم غم ها، ناراحتی ها، ناملایمت ها زندگی را در خود برای زمانی طولانی نگه داریم و حرص(؟) و افسوس بخوریم و از کنار شادی ها خیلی راحت رد شیم حتی نبینیمشون.

چرا آنچه داریم را قدرش نمیدونیم و از داشتنش خوشحال نیستیم. ولی وقتی از دست رفت یک عمر میتونیم براش ناراحت باشیم.

چرا نمیتونیم خودخواه نباشیم.