پلی بر موج آزاد

نمیخوام عکس هایت را ببینم. کامنت ها و وبلاگت را میخونم ولی حرفی ندارم که برایت بنویسم. 

انگار که همدیگر را نمیشناسیم و نمیشناختیم.

آخر سخت است عکست باشد حرفت باشد صدایت باشد ولی خودت نباشی.

 میفهمی. هربار که عکسهایمان را مرور میکنم سوال های بیجوابی است که از ذهنم عبور میکند و گلویی که فشاری را تحمل میکند یا چشمی که پر از اشک میشود.

آیا ارزشش را دارد؟ آخر این سختی و دوری به چند؟