اینقدر سرم شلوغه، بهتر بگم که فکرم شلوغه که اصلا این جا را فراموش کرده بودم. وبلاگ را باز کردم تا از لیست کناری سری به وبلاگ دوستان بزنم، بعد هم گفتم یه سری به بلاگ فا بزنم که اونجا کلی نظر دبدم و کلی خوشحال شدم.

 گاهی مثل بچه ها فکر میکنم کسی دوستم نداره ولی این روزهای دوری و تلاش مهمترین چیزی که به من آموخت اینه رشته محبت به من خیلی امید و انگیزه میده. هر وقت میرسم به جایی که میبینم امکان نداره جلوتر بتونم برم اینجا دیگه آخرش به دوستام و خانواده فکر میکنم. محبت تک تکتون به من انرژی ادامه دادن میده و این برام خیلی با ارزشه. 

بارها و بارها به خودم گفته بودم که فقط تو زندگی، کار و تحصیل به خودت تکیه کن نه کس دیگه. هفته پیش بازم یادم رفت و یه هفته دنبال آدمی میگشتم که کمکم کنه آخرشم پیدا نکردم و وقتی دیگه از همه جا و همه کس رانده شدم خودم کار خودم را را انداختم. هم خوشحالم که تونستم هم عصبانی که چرا اینقدر وقت هدر رفت.

مژده عزیزم بازم تسلیت میگم و از صمیم قلب برات آرامش و صبر می خوام. 

سعیده جان شروع زندگی مشترک را تبریک میگم و برات آرزوی خوشبختی میکنم.